عرصه سیاست در این سرزمین چقدر آشفته و بیقاعده است. صبح از خواب بلند میشوی میبینی که یکی چپن رنگارنگ بر شانه انداخته و قامت سروری خویش را بر آیینه رخ رهروان اندک میتاباند. وظیفه خطیر خود را دفاع از عزت و شرف قوم میداند. جانفشانی برای تحقق آرمانهای قبیله را والاترین ارزش و اثیار میخواند. قومی که شریفترین است؛ ولی بیشترین جفا را متحمل شده وکمترین امتیاز را دریافت کرده است! این رهروان و تابعان که الزاماً نمیتوانند غیر از همخونیهای رهبر تازه باشند و برآورده شدن آرزوهای ناچیز خود را در بزرگی او می بینند؛ به دورش حلقهزده، چاپلوسانه

مبارزه با فساد، نیازمند دو رکن اساسی است. یکی تغییر نگرش و دیگری تاسیس نهاد؛ اما تغییر نگرش در این میان، زیر ساخت و بنیاد تأسیس نهاد است و از اهمیت به مراتب بیشتر برخوردار است، تغییر نگرش جنبه نرمافزاری دارد و تاسیس نهاد جنبه سخت افزاری؛ ولی حکومتگران ما، مبادرت به تإسیس نهاد میکنند؛ اما از تغییر نگرش غافلاند. بنابراین تأسیس نهاد و سازمان برای مبارزه با فساد، به مثابه قالب، به تنهایی کارساز نیست و مشکلی را حل نخواهد کرد. اگر حکومت سازمانی را ایجاد نماید و مرکزی را بنا نهد، لکن در آن منطق سازمانی را لحاظ نکند که الزاما منطق معطوف به تغییر در را

ولسوالیها و قریهجات یکی پس از دیگر سقوط میکند. شورشیان تمام امکانات را بدست میگیرند و پس از آن حکومت ادعا میکند که مناطق تصرف شده توسط شورشیان را مجددآ به تصرف درآورده است و بر ساختمانهای سوختهی دولتی تسلط یافته است. یعنی گویا یک درام و نمایش بیپایان و مضحکی است برای تحویل امکانات و تجهیزات دولتی به گروههای شورشی و تصرفی پس از تصرف. این یعنی اوج ضعف، سستی و بیکفایتی حکومت. در مقابل این بیکفایتی مزمن و تهوعآور حکومت، هیچ اعتراضی از سوی مردم صورت نمیگیرد. هیچ صدای شکایتی شنیده نمیشود. بنابر این میتوان گفت همان قدر که حکومت ما ضع

تجاوز بیشرمانه به آزادی در سرزمینی که ادعا میشود، مهد آزادیست. پوشیدن بورکینی در سواحل فرانسه ممنوع شده است. پلیس فرانسه زنان محجبه و بورکینی پوش را در سواحل این کشور، بهزور وادار میکند که بورکینیشان را در آورند به علاوه آنان را بخاطر پوشیدن بورکینی جریمه هم میکند. من هیچ تفاوتی بین این رفتار پلیس فرانسه با رفتار پلیس داعشیان و طالبان که زنان را مجبور به نوعی پوشش خاص میکند، نمیبینم. گروههای افراطی که موضعشان روشن است آنان، خود را مخالف آزادی میدانند و باکی هم ندارند و آزادی را پدیده غربی میخوانند؛ اما برای دولت فرانسه، یورش به آز